| |
|
(NOTA: a versión en galego é unha traducción automática. Se atopas algún erro comunícanolo en
mcs@mondonedoferrol.org)
Queridos irmáns sacerdotes, membros de Vida Consagrada, confrades da Virxe dos Remedios e demais fieis laicos.
Illmo Sr. Oferente, Srs. Alcaldes dos Concellos de Mondoñedo, Ferrol, Villalba, Viveiro e Ortigueira. Excelentísimas e Ilustrísimas Autoridades:
1. Celebremos a memoria festiva da nosa Señora dos Remedios
A solemnidade da nosa Señora dos Remedios, patroa da nosa diocese, é unha boa ocasión para facer memoria da nosa historia de fe, da historia da alma dos mindonienses, a historia interior das súas conviccións relixiosas e morais que sustentaron as súas vidas ao longo dos séculos e que deron sentido aos momentos tristes e gozosos, dramáticos e gloriosos que lles tocou vivir.
"O home desmemoriado é un home proclive á desorientación, e o home radicado pola memoria na historia está aberto á esperanza" [?] A falta de memoria converte a vida en algo irrelevante. Os desmemoriados perden identidade. Non saben quen son e onde se atopan. Sen a memoria do que nos chega por medio da Tradición viva da Igrexa, perdemos a identidade cristiá. [?] Cando o home perde a memoria, vive á intemperie e é facilmente manipulable (?). Dar as costas ao pasado non é só esquecemento irresponsable, senón tamén incapacitación para afrontar o porvir co realismo da esperanza" (R. BLAZQUEZ, Iniciación cristiá e nova evangelización, Bilbao 1992, 246).
Non se trata só de recordar a historia para non repetila, senón de recordar a fe do noso pobo sinxelo na celebración da Eucaristía que é sempre memoria dun acontecemento singular que actualiza o que conmemora: a Paixón, Morte e Resurrección do Señor. En cada Santa Misa celebramos e actualizamos o triunfo de Cristo sobre o pecado e a morte. Por iso non é unha memoria de agravios, senón unha memoria festiva. Non se pode celebrar a memoria dos acontecementos inscritos na historia da salvación despois de Cristo doutro xeito que festexándoos, vivíndoos como unha festa. Trátase dunha memoria eucarística, é dicir, dunha memoria agradecida.
2. A memoria histórica lévanos á memoria de fe
A memoria histórica da nosa Señora dos Remedios lévanos a recordar en primeiro lugar un dato fundamental para entender a historia da cidade de Mondoñedo e mesmo da diocese de Mondoñedo-Ferrol: ao longo dos séculos esta comunidade humana da que formamos parte foi e manifestouse como unha comunidade crente. As súas familias e a práctica totalidade dos seus habitantes, a ?cidade dos homes? sentiuse tamén ?cidade de Deus?. Aquí, entre nós fíxose realidade o que o profeta Zacarías anunciaba a Xerusalén, a ?filla de Sión?: ?Alégrache e goza? que eu vingo a habitar dentro de ti?. Os mindonienses do segundo milenio creron en Deus e amaron á súa Nai, a Santísima Virxe María na súa advocación dos Remedios, sentíndose queridos cun amor belo e fascinante á vez no curso da súa vida, concibida como unha peregrinación que nos leva á patria da Vida eternamente feliz.
María, a Virxe e Nai dos Remedios, venerada neste Santuario como patroa da cidade e da diocese, levoulles sempre da man polo camiño dunha fe sólida e sinxela que alumou todo un estilo de vida, inspirada no amor fraterno. Este novo estilo de vida concretouse na vida familia, nas relacións entre veciños e na configuración social e cultural da comunidade humana. O Deus ao que conduciu a Virxe dos Remedios non era un Deus calquera, un Deus sen rostro, senón o Dívos Pai do noso Señor Xesucristo e o Pai de todos os homes. A memoria da nosa Señora dos Remedios lévanos, por tanto, a recoñecer a historia cristiá de Mondoñedo, da súa fe naquel que nos trouxo a boa noticia do amor entrañable de Deus e do seu Santísima Nai a todos os homes.
3. Desde a memoria do pasado miremos o presente da nosa sociedade e a nosa Igrexa
Resistirá a mirada da nosa realidade social e eclesial de hoxe a comparación coa nosa brillante historia de fe cristiá? é verdade que se mantén a herdanza cristiá da nosa historia que hoxe rememoramos festivamente na celebración da nosa Patroa. Pero non nos podemos enganar. é verdade que a ningún observador obxectivo escápaselle que a fe de moitos crentes entre nós é máis sólida, persoal e comprometida que a dos nosos antepasados. Pero tampouco podemos negar hoxe que algúns profesamos unha fe moi débil, incapaz de soportar os ventos fortes da proba á que ven sometidas as nosas fráxiles conviccións relixiosas. ?A maior parte de intelectuais europeos avergóñanse da Historia cristiá de Europa. Se non se atalla esta tendencia continuará a crise moral. Como ben recoñeceu XOáN PAULO II, hai moitas cousas das que arrepentirse e que deben ser perdoadas. Pero é imposible que Europa rexurda como centro da civilización mundial se non recupera a achega básica da Igrexa católica: a idea de dignidade humana? (GEORGE WEIGEL, Teólogo, xornalista e escritor norteamericano).
4. O reto da nova evangelización
O reto da nova evangelización preséntasenos, pois, formidable. O tempo e o terreo para proclamar e recibir un novo anuncio da boa noticia de Jesús están preparados.
Cantos dos nosos contemporáneos cansáronse xa da nosa sociedade consumista e senten nostalxia de Deus? Cantos, tamén novos, están a desexar no interior da súa conciencia un encontro con Xesucristo que lles faga sentirse comprendidos, curados das súas feridas, entrañablemente amados? Son máis dos que cremos os que entre nós senten de volta respecto dunha confianza cega nos recursos da ciencia e das novas tecnoloxías e buscan a verdade pola vía do encontro mutuo e confiado á luz da fe. Tamén os mindonienses dos nosos días necesitan vivir o matrimonio e a familia atendendo ás esixencias solidarias do ben común. A vida económica, social, cultural e política necesita asentarse no respecto á dignidade inviolable da persoa humana e os cimentos éticos da vida común.
(Nota: Ao final da homilía o Sr. OBispo contestou en galego á Ofrenda á Virxe dos Remedios que presentou o Sr. Alcalde de Ribadeo)
|
