diócesis de mondoñedo-ferrol

 

                                                                                            versos populares gallegos para Navidad

                                                                                                  

 
 
 
   

 

 

"Tenemos la satisfacción de poner en tus manos este libro de versos gallegos para Navidad, que no intenta ser más que una copia en limpio de todas esas alabanzas que en monólogo o en diálogo se tributan al Divino Niño en el idioma tierno de nuestro lar. Son versos sencillos, populares y por eso mismo familiares y consagrados ya por nuestro pueblo..."

   

 

 

 

"Belén en Galicia": versos populares que se recitan

en la costa norte de Galicia ante el "Nacimiento"

(Navidades 1956-57)

 

 

   

 

Xa estou contento

 

Paséi rios, paséi pontes,

paséi desertos e mares,

corrín todol-os camiños

i-andiven ós sete andares.

 

Paséi fame, paséi sede,

pedín por portas panciño,

dormín deitado no chan

como si fora un canciño.

 

Máis agora estou contento,

e d'alegría estou cheo,

vendo n-as pallas ó Neno

que nos mandaron do ceo.

 

De todo estou esquencido

pois xa cheguei a Belén,

á-gasaxarte, MEU NENO

POR SEMPRE, XESÚS. AMÉN

Non quero que chores

 

¡Xesús! que cansado veño;

gracias a Dios que cheguei:

vin pol-a mañán moi cedo

... ver o Neno, xa se ve!

 

Vin'o mortiño de frío...

- non ten nada que poñer-

e caeronme as bágoas

sin que as poida conter.

 

Así que lle din un bico

funme bulindo, e mais ben,

pra logo pol-a tardiña

poder volver a Belén

con esta parruzadiña

pra que t'abrigues, meu ben.

 
   

Meu santo do ceo

 

Xesús, meu santo do ceo!

En que pobreza t'encontro

desnudiño n'unhas pallas

Tí que eres dono de todo...

 

Naide che trouxo un capote

nin tampouco unha mantela...

pois cla criaturiña,

Ti desde agora vas tela.

 

A xente que ten diñeiro

prepara n-a canastilla

pra cando nace un pequeno;

pro eu como son probiña

preparei un garabelo

n-el metín a roupiña

pra Tí meu santo d'o ceo.

Pra Tí meu santo d'o ceo.

 
       
       
       
 

Dous veciños de Belén

 

Antón. - Adiós compadre

¿pra dónde vai?

parece que leva presa

con ese modo d'andar.

 

Xan.- ¡Ay compadre!... non-o vía!

dispense. ¿Vusté non ven?

¿Non sabe que naceu hoxe

o Neno Dios d'Israel?

 

Antón.- Nada lle sei, meu compadre

pro ll'estou moi pensativo

porque ful pol-a mañá

facer un viax-a vila

e vin xente alborotada:

uns, en mangas de camisa,

outros, bailando e brincando,

todos con moita alegría

e como non sei por qué

espero que usté m'o diga.

 

Xan.- Nada lle digo, tío Antón

porqu'eu d'eso nada sei

sólo supen qu'en Belén

naceu o Dios d'Israel.

Veña conmigo e veremos

un Neno recén nacido

deitadiño n'unhas pallas

e terecendo de frío.

 

Antón.- ¡De frío!... ¿O noso Ben?

¿O Mesías prometido

está tembrando en Belén?

Espera, que vou á casa

a buscar un cobertor

porqu ó Neno que ten frío

ell ó-noso Redentor.

 

Xan.- Veña logo.

 

Antón.- Enseguidiña.

 

Xan.- Voum' andando

 

Antón.- Non, espere

e xuntiños lle pedimos

qu'a sua terra nos leve.

 

Xan.- Pois entonzas, veña agora

xa traerá o cobertor.

 

Xan.- Aquí nos tés, Neno amado.

 

Antón.- Aquí nos tés, noso - Amor

hasta mañá que volvamos

pedímosch'a bendición.

 

 

 

 

 

 

 

       
 
 
 
 

                       (c) diócesis de mondoñedo-ferrol                             www.mondonedoferrol.org                                      2007                                   mcs@mondonedoferrol.org