| |
|
"Tenemos la satisfacción de
poner en tus manos este libro de versos gallegos para Navidad, que no
intenta ser más que una copia en limpio de todas esas alabanzas que en
monólogo o en diálogo se tributan al Divino Niño en el idioma tierno de
nuestro lar. Son versos sencillos, populares y por eso mismo familiares y
consagrados ya por nuestro pueblo..." |
| |
Xa estou contento
Paséi rios, paséi pontes,
paséi desertos e mares,
corrín todol-os camiños
i-andiven ós sete andares.
Paséi fame, paséi sede,
pedín por portas panciño,
dormín deitado no chan
como si fora un canciño.
Máis agora estou contento,
e d'alegría estou cheo,
vendo n-as pallas ó Neno
que nos mandaron do ceo.
De todo estou esquencido
pois xa cheguei a Belén,
á-gasaxarte, MEU NENO
POR SEMPRE, XESÚS. AMÉN |
 |
Non quero que
chores
¡Xesús! que cansado veño;
gracias a Dios que cheguei:
vin pol-a mañán moi cedo
... ver o Neno, xa se ve!
Vin'o mortiño de frío...
- non ten nada que poñer-
e caeronme as bágoas
sin que as poida conter.
Así que lle din un bico
funme bulindo, e mais ben,
pra logo pol-a tardiña
poder volver a Belén
con esta parruzadiña
pra que t'abrigues, meu
ben. |
| |

|
Meu santo do ceo
Xesús, meu santo do ceo!
En que pobreza t'encontro
desnudiño n'unhas pallas
Tí que eres dono de
todo...
Naide che trouxo un capote
nin tampouco unha mantela...
pois cla criaturiña,
Ti desde agora vas tela.
A xente que ten diñeiro
prepara n-a canastilla
pra cando nace un pequeno;
pro eu como son probiña
preparei un garabelo
n-el metín a roupiña
pra Tí meu santo d'o ceo.
Pra Tí meu santo d'o ceo.
|
 |
| |
Dous veciños de
Belén
Antón.
- Adiós compadre
¿pra dónde vai?
parece que leva presa
con ese modo d'andar.
Xan.-
¡Ay compadre!... non-o vía!
dispense. ¿Vusté non ven?
¿Non sabe que naceu hoxe
o Neno Dios d'Israel?
Antón.-
Nada lle sei, meu compadre
pro ll'estou moi pensativo
porque ful pol-a mañá
facer un viax-a vila
e vin xente alborotada:
uns, en mangas de camisa,
outros, bailando e
brincando,
todos con moita alegría
e como non sei por qué
espero que usté m'o diga.
|
Xan.-
Nada lle digo, tío Antón
porqu'eu d'eso nada sei
sólo supen qu'en Belén
naceu o Dios d'Israel.
Veña conmigo e veremos
un Neno recén nacido
deitadiño n'unhas pallas
e terecendo de frío.
Antón.-
¡De frío!... ¿O noso Ben?
¿O Mesías prometido
está tembrando en Belén?
Espera, que vou á casa
a buscar un cobertor
porqu ó Neno que ten frío
ell ó-noso Redentor.
Xan.-
Veña logo.
Antón.-
Enseguidiña.
Xan.-
Voum' andando
|
Antón.-
Non, espere
e xuntiños lle pedimos
qu'a sua terra nos leve.
Xan.-
Pois entonzas, veña agora
xa traerá o cobertor.
Xan.-
Aquí nos tés, Neno amado.
Antón.-
Aquí nos tés, noso - Amor
hasta mañá que volvamos
pedímosch'a bendición.

|